A jak już będę dobrym człowiekiem
Niczego nie będę się bał
Zniszczę niewierność i kłamstwo zniszczę
Taką siłę będę miał

Ty się śmiejesz, a ja w to wierzę
Moja wiara to wszystko, co mam

A jak już będę dobrym człowiekiem
Nigdy nie będę sam
Zniszczę obłudy i zazdrość zniszczę
Taką siłę będę miał

A jak już będę dobrym człowiekiem
Zapomnę, kto ile wart
Pomyślę o szczęściu i wiecznej miłości
Taką siłę będę miał

Gwiazdy w niebiosach wciąż lśnią wysoko nade mną:
Jakże piękne by były, gdybyś wiedziała i gdybyś siedziała koło mnie
Jednak odeszłaś na drugą stronę zwierciadła.
Ja zostałem by samotnie spędzać te noce.

Jestem zagubiony, niemy, ślepy, pijany smutkiem, przesiąknięty obłędem.
Zalewa mnie fala, odpycha mnie lustro.
Echo twego śmiechu przenika przez taflę zwierciadła.

A ja jestem sam. Nie mam przyjaźni, pocieszenia, przyszłości ani domu.
Snuje się wokół mnie przeszłość.
Jesteś całą miłością, którą w życiu poznałem.
Bez ciebie nic nie jestem wart.
Zbyt jestem próżny w środku, milczący.
Jedynie wspominam to, co straciłem.
Zbyt wcześnie pozwoliłem ci wymknąć się.

Słyszysz mnie? Oto moja pieśń.
Teraz już cię nie ma. Te słowa nie wystarczą by zbawić moją duszę.
Jedynie naigrywają się ze mnie w lustrze.
Zimno mi. Jestem pełen tęsknoty, już ci powiedziałem, że płonę.
Moje oczy nie mogą znieść blasku światła.
Niczym bezdomny pies, nocą powlokę się przed siebie samotnie.

Każde z nas buduje swoją przyszłość, lecz ja straciłem swoją.
Żyję nadzieją na cud, na który jednak nic nie wskazuje.

Gwiazdy w konstelacjach smutno błyskają i spadają…
Bez ciebie żadna z nich nic nie znaczy.

Śpieszmy się śpieszmy kochać ludzi
Jak poucza nas poeta ksiądz Twardowski Jan
Oni naprawdę tak umieją odejść nagle
Tak nie wrócić zawieruszyć się na amen
Zatrzeć ślad
Jeszcze się ręce wyciągają jeszcze witać
Mocno jeszcze objąć chcą
A tu już puste miejsca po nich
Fotografie telefony głucho milczą
Dzień i noc

Śpieszmy się śpieszmy bo przemija młodość prędko
Ileż prędzej niż w to sama wierzyć chce
I mija gdzieś ta łatwość serca z którą kiedyś
Tak w nieznane lekko tak umiało biec
Zagarnie nas wezbrany nurt
Pochyli nas powaga dat
I w wirze tylu tylu spraw
To porzucimy zapomnimy
To co naprawdę ważne było w nas

Śpieszmy śpieszmy się
Bo krucha jest materia naszych dni
Bo śnią się szare coraz bardziej puste sny
Bo zasypiają serca w nas
Nie zbudzą się któregoś dnia...

Śpieszmy się śpieszmy żeby zdążyć żeby rozdać
Ten majątek serca z tylu tylu lat
Po co nam dźwigać taki ciężar
Aż na tamtą stronę świata
Po co nam to wszystko z sobą po co brać?

O niech to lepiej tu zostanie
Nasze myśli radość oczu czułość rąk
Bo jeśli z nas ma coś ocaleć to niech innych
Pamięć o nas niech nam będzie tak jak schron

Śpieszmy się śpieszmy kochać ludzi
Tych realnych niezmyślonych
Ale takich jacy wokół jacy są
Umiejmy sobie to wybaczyć że nie lepszych
Nie piękniejszych dał nam tu nawzajem los
Serdecznym ciepłem się podzielmy obdarzmy światłem
Co w nas może jeszcze drga?
Bo gdy gęstnieje mrok pod wieczór ono niech
To światło niech wspomaga nas prowadzi nas...

Śpieszmy śpieszmy się ,
Bo nieustannie wieje ten - wiadomy wiatr
Bo nawet to skąd wiedzieć
Skądby wiedzieć nam - która z miłości naszych
Właśnie... Może jest już tą ostatnią?

Śpieszmy się śpieszmy kochać ludzi
Jak poucza nas poeta ksiądz Twardowski Jan
Oni naprawdę tak umieją odejść nagle
Tak nie wrócić zawieruszyć się na amen
Zatrzeć ślad
Wystarczy wiatru nagły poryw jedno słowo
Nieostrożny czasem gest
Zostają głuche telefony
Krzesła stoły
Lampy
Okna
Za oknami pochylone cienie drzew...

Któż to tak się zapamiętał,
Że zapomniał o nas samych,
Zawieruszył się, odwrócił...
Któż to tak?
Tak, to my i choć siedzimy
Tak naprzeciw lecz
Nie ma nas już przecież
Nie ma nas

Jesień liśćmi zasypuje już wąwozy
A na smyczy, zobacz, przy niej
Biegnie lis
Jeszcze moglibyśmy razem
W złoto-rude krajobrazy
Jeszcze za nią się przemykać
Jeszcze słuchać tej muzyki
Którą gra
Ale nas już przecież nie ma
Ani tu, i ani tam

Tylko skąd się snuje
Skąd pamięta
Taka melodyjka,
Ćwierć piosenka?
Co tak opowiada,
Wciąż tłumaczy,
Że to wszystko mogło
Mogło być inaczej...

I w zdumieniu rosną cienie
Na werandzie,
Wiklinowy nagle za nas westchnął stół.
Taka cisza, taka chwila,
Tak naprzeciw my...
Niby razem, ale nie ma nas już
Spójrz -

I są rzeczy, i są miejsca
Gdzieśmy byli.
Biegną schody do ogrodu
Jak co dnia -
Jeszcze przecież na nich trwamy,
Ale jakże nie ci sami,
Raczej bardziej z przypomnienia
Coraz więcej w nas milczenia,
Nie ma nas.

Wciąż się dziwisz,
Mówisz: szkoda,
Że to już, i że aż tak

Tylko skąd się snuje
Skąd pamięta
Taka melodyjka
Ćwierć piosenka
Co tak podpowiada
Wciąż tłumaczy
Że to wszystko mogło
Mogło być inaczej

Dlaczego jestem jaki jestem,
Nie umiem mówić całej prawdy?
Czemu me życie jak powietrze,
Jest zatrute spalinami?
Dlaczego byłem jaki byłem?
I nie mogę tego zmienić?
Dlaczego będę jaki będę?
I nie potrafię się ocenić?

Dlaczego mi brakuje nieba,
Chociaż nie ma żadnej chmury?
Dlaczego płaczę ze chce wyżej,
Gdy jestem już na szczycie góry?
Czemu tak bardzo potrzebuje,
Twej obecności Twojej dłoni?
Dlaczego gdy jesteś daleko
To moją duszę serce boli?

Nie mogę jeszcze mówić o sobie, zbyt mało wiem.
Przykro mi, lecz Tobie także dużo nie powiem,
Gdyż nie wiem tego czego nie wiem.
Spróbuj to znaleźć w mojej osobie,
Gdyż ja nie wiem tego czego nie wiem.
Przyjrzyj się twarzy, oczu wymowie,
Gdyż ja nie wiem tego czego nie wiem.
Traktuj mnie tak jak Ci serce podpowie,
Gdyż ja nie wiem tego czego nie wiem.
Mówię to Tobie i tylko Tobie,
Gdyż ja nie wiem tego czego nie wiem.
gdyż ja nie wiem tego czego nie wiem
ja nie wiem czego nie wiem.
Nie wiem czego nie wiem.

Ta nasza młodość z kości i krwi
Ta nasza młodość co z czasu kpi
Co nie ustoi w miejscu zbyt długo
Ona co pierwszą jest potem drugą
Ta nasza młodość ten szczęsny czas
Ta para skrzydeł zwiniętych w nas

Ona jest wśród kamieni
Rwącym światłem strumyka
Wiewiórkami po drzewach
Po gałęziach pomyka

Ona iskrą w kamieniu
Ona mlekiem w orzeszku
Ona świata ciekawa
Jak miedziany grosik w mieszku

Ona kwiatem we włosach
Octem w jabłkach jest pierwszych
Gorzką pianą na piwie
W świata gwarnej oberży

Buntem jest niespełnionym
Co na serce umiera
Ona tylko to daje
Co innemu zabiera

Zwalić by można się z nóg
Co rusz,
Co krok.

Co noc,
To szloch
I rozpacz.

Ale czy warto?
Może nie warto?
Chyba nie warto...
Raczej nie warto.
Nie, nie - nie, nie warto.
Nie, nie - nie, nie warto.

Zginąć by można jak nic:
Do żył
Jest nóż.

Lub w dół
Na bruk
Z wysoka.

Ale czy warto?...

Jechać by można do miast
Lub w las,
Na błoń.

Na koń
I goń
Nieboskłon.

Ale czy warto?...

Wciąż plecami odwrócona
niczym widnokrąg ruchoma
w jutrzennej poświacie cała
to zbliża się to oddala

o niej pieśni układałeś
w stogach gwiazdach jej szukałeś
brnąłeś borem lasem losem
za jej znikającym głosem

dopędzasz ją wreszcie masz
obraca ku tobie twarz
kostusia stara jak świat

jak wryty staje twój czas

Nigdy bym tutaj nie przyszedł
gdyby nie ty
ciebie jeszcze nie ma
Przecież miałaś tutaj być
Parę osób wchodzi
Parę osób wychodzi
Znajome zawroty głowy
I wszystkie głosy
zmieniają się w jeden głos
I wszystkie twarze
zmieniają się w jedną twarz

Pokój, przedpokój, korytarz, okno
Patrzę na zegarek
kolejny raz

Tylko dla ciebie tu przyszedłem
Tylko dla ciebie tu jestem

Jest coraz później
i nawet nie wiem,
dlaczego jeszcze
stąd nie wyszedłem
Stoję pod ścianą,
nie rozmawiam z nikim
Otwieram okno,
oddycham zimnym powietrzem
Tu wszystkie głosy
zmieniają się w jeden głos
Tu wszystkie twarze
zmieniają się w jedną twarz
Mija godzina
potem jeszcze dwie
Nikt na ciebie nie czeka
oprócz mnie

Tylko dla ciebie tu przyszedłem
Tylko dla ciebie tu jestem...

podejdź bliżej i spójrz
spójrz pomiędzy drzewa
znajdź dziewczynę
póki możesz
podejdź bliżej i spójrz
dostrzeż w ciemności
podążaj za swoimi oczyma
podążaj za swoimi oczyma

słyszę jej głos
wołający moje imię
dźwięk jest odległy
daleko w ciemności
słyszę jej głos
i biegnę
pomiędzy drzewa
pomiędzy drzewa

pomiędzy drzewa

nagle się zatrzymuję
ale wiem, że już za późno
gubię się w lesie
całkiem sam
dziewczyny nigdy tam nie było
zawsze jest tak samo
gonię za niczym
ponownie i znów i znów

The Cure

"Pokaż mi jak robisz ten trik,
ten, który sprawia że krzyczę" powiedziała
"który mnie rozśmiesza" powiedziała
I zarzuciła swoje ramiona wokół mej szyi
"Pokaż mi jak ty to robisz
A obiecuje ci
Że ucieknę z tobą
Że ucieknę z tobą"

Wirując nad oszałamiającą krawędzią
Pocałowałem jej twarz i głowe
I marzyłem o wszystkich moich sposobach
Które ją rozpalają
"Dlaczego jesteś tak daleko?" powiedziała
"Dlaczego nawet nie wiesz że cię kocham
Że cię kocham"

Ty
Łagodna i jedyna
Ty
Zagubiona i samotna
Ty
Dziwna jak Anioł
Tańczący na najgłębszym oceanie
Kręcąc się na wodzie
Jesteś jak sen

Światło dnia stwarza mnie
Musiałem spać przez długie dnie
Poruszając usta oddychać jej imieniem
Otworzyłem oczy
I stwierdziłem że jestem sam, jestem sam
Sam ponad szalejącym oceanem
Który ukradł moją dziewczynę, jedyną którą kochałem
I utopił głęboko we mnie

Spojrzałem wstecz na swoje życie
I na wszystkie te rzeczy, które dla siebie zrobiłem
Wciąż szukam odpowiedzi
Wciąż szukam klucza

Gruzy mojej przeszłości wciąż mnie prześladują
Nie chcą zostawić mnie w spokoju
Wciąż jest to dla mnie tajemnicą
Czy może to być snem?
Droga donikąd prowadzi do mnie

Przez wszystkie te szczęście i smutek
Sądzę, że wszystko zrobiłbym tak samo
Żyj dniem dzisiejszym, a nie jutrem
To wciąż droga, która nie ma końca

Gruzy mojej przeszłości wciąż mnie prześladują
Nie chcą zostawić mnie w spokoju
Wciąż jest to dla mnie tajemnicą
Czy może to być snem?

Droga donikąd prowadzi do mnie

Ach, ach
Droga donikąd prowadzi przeze mnie
Ach, ach
Mam nadzieję, że nigdy się nie pożegnamy
Nie chcę nigdy żyć bez ciebie skarbie

Gruzy mojej przeszłości wciąż mnie prześladują
Nie chcą zostawić mnie w spokoju
Wciąż jest to dla mnie tajemnicą
Czy może to być snem?

Droga donikąd prowadzi do mnie
Droga donikąd prowadzi do mnie
Droga donikąd prowadzi do mnie
Droga donikąd prowadzi do mnie
Droga donikąd prowadzi do mnie
Droga donikąd prowadzi do mnie
Droga donikąd prowadzi do mnie

Brzydka ona,brzydki on.
Mała stacja kiepski bar,
a oni przytuleni jakoś niezwykle tak
jakby się miał utlenić nagle świat.
I gdzieś w jeziorach źrenic
światło na tysiąc par,
w czterech słońcach żar.

Gdzieś tu chyba zakpił los.
ona brzydka brzydki on.
A taka ładna miłość,aż nie realna wręcz
tak jakby ich spowiła tęcza tęcz.
I wszechobecna siła tchnęła najczystszy ton
w tkliwy serca dzwon.

Nie mów do mnie często zbyt
wyglądasz dziś jak nikt.
Jakoś nie bawi mnie już wcale tan banalny sznit.
A ja ci odpowiem szczerze uprzejmie wierze,
lecz nie w tym rzecz.

Brzydka ona brzydki on a taka ładna miłość.
Mała stacja kiepski bar.
Brzydka ona brzydki on
a taka ładna miłość.
Brzydka ona brzydki on..
To nie w tym rzecz, nie nie
nie nie w tym rzecz
nie nie nie w tym rzecz...

Kiedy dotknął Cię pierwszy raz
Podarowałaś mi pierwszą myśl
Gdy powiedział coś co znasz
Podarowałaś mi drugą myśl
Kiedy zrobił coś - porównałaś...
I dałaś mi kolejną.
Może czasem brak Ci będzie moich słów
Kiedy sama przed lustrem staniesz
Kiedy on spokojnie będzie spał
Chwytał to co mu dane.
Z kimś innym będziesz
W inną noc
Oczy otworzysz przytomne
Spyta sennie co Ci jest
Po ciszy zbyt długiej odpowiesz - nic
Kiedy kwiat Ci podaruje
Nie róży ciepło poczujesz
To ja będę i zapach mojej skóry
Którego tak brakuje
Podarujesz mi myśl
W kąpieli, gdy ręce Ci zbłądzą
Oczy zasnują mgłą w jeden punkt zapatrzone
Kiedy nie swoich rąk zapragniesz...
Podarujesz mi myśl
Kiedy dziecka płacz przywoła Cię
Gdy pusto w domu i cicho będzie
Spojrzysz głaskając je - jak by ono wyglądało...
Znów podarujesz mi myśl
Gdy za siwy kosmyk włosów złapiesz swój
I ręce zabolą zmęczone
Zapytasz gdzie leżę ja,
Że chcesz już się przy mnie położyć
I podarujesz mi ostatnią myśl.

Moonlight

Noc się wpatruje wciąż w twoje oczy
Światła w nich tyle co gwiazdy napłaczą
Świat ma się całkiem ku jesieni
Na pamięć biegnie swoją trasą

Ktoś kamień rzuca w twoją stronę
Szybę wybija na poddaszu
I zimno nawet pod poduszką
Anioły na poddaszu straszą

Co widzisz jeszcze patrząc bezszelestnie?
Czy niebo mruga znów w twoją stronę?
Nie ma sygnałów z wielkiej ciszy
A może wszystko już skończone

Ktoś kamień rzuca w twoją stronę
Szybę wybija na poddaszu
I zimno nawet pod poduszką
Anioły na poddaszu straszą

A może my tutaj całkiem zapomnieni
Na Ziemi naszej co kaprysem nieba
U studni jak wiadro - dryfujemy
Tam gdzie niczego już dawno nie ma?

Ktoś kamień rzuca w twoją stronę
Szybę wybija na poddaszu
I zimno nawet pod poduszką
Anioły na poddaszu płaczą

Gdybym mógł to przeżyć jeszcze raz od nowa
Nie mogłam zostać, to zbyt szybko przyszło
Tak mało było czasu do namysłu
Nie powiedziałam ani słowa
Miała rację, ale tak się nie odchodzi
Tak mało było czasu do namysłu
Czy mogłam inaczej?
Nie mogłam inaczej
Gdyby można było wszystko wytłumaczyć
Nic nie zrobił, żebym mogła wybaczyć
Nic nie zrobił, żebym mogła wybaczyć

Gdzie jesteś? Gdzie jesteś?
Czy spotkam Cię kiedyś?
Czy droga ma przetnie się z Twoją?
Idziemy ku sobie
Idziemy od siebie
Tęsknoty się dwoją i troją

Gdzie jesteś? Gdzie jesteś?
Daleko odeszłaś
Daleko odszedłeś ode mnie
Idziemy ku sobie
Idziemy od siebie
Nie wiemy czy nie nadaremnie
Nie wiemy czy nie nadaremnie

Powinienem pobiec za nią w dół po schodach
Dlaczego nie zostałam mimo wszystko?
Jak mogła odejśc tak bez słowa?
Nie powiedziałam ani słowa
Miała rację, ale tak się nie odchodzi
Tak mało było czasu do namysłu
Czy mogłam inaczej?
Nie mogłam inaczej
Gdyby można było wszystko wytłumaczyć
Czy mogłam inaczej
Gdyby można było zacząć jeszcze raz od nowa

Gdzie jesteś? Gdzie jesteś?
Czy spotkam Cię kiedyś?
Czy droga ma przetnie się z Twoją?
Idziemy ku sobie
Idziemy od siebie
Tęsknoty się dwoją i troją

Gdzie jesteś? Gdzie jesteś?
Daleko odeszłaś
Daleko odszedłeś ode mnie
Idziemy ku sobie
Idziemy od siebie
Nie wiemy...

Tak bardzo mi do ciebie
Blisko
Ta cisza zrozumiała
Wszystko
Poprowadziła
Nas
Od gniewu
Ku drzewom
W ptaków śpiew
Wśród listków

Nie trzeba nam słów
Słowa ranią
Znów anioł
Ciszy jest
Jest przy nas

Położył nam
Swój palec chłodny na głodne usta
Wypełniła się pustka
Ucichł zgiełk
Co rósł w nas

Ta cisza jest
Jak łza
Łza co trwa
U powiek
Człowiek
W słowie
Gubi ją łatwo
Żyć bez łzy
Nie warto

Jej włosy ułożone, czerwone jak róża
Jej twarz w bieli i czerwieni
Sześć klejnotów zdobiących jej uszy
Jej łoże pokryte egipską materią
Na jej szyi wszystkie kosztowności Wschodu
Jej usta zatrute, delikatnie rozchylone
Co za rozkoszna pułapka!
Jej język ostry jak miecz
Jej słowa gładkie jak atłas
Jej usta piękne, czerwone jak róża
Słodkie jak wszystkie słodkości świata
Jest ubrana w purpurę
Upiększona czterdziestoma bez jednej ozdobami
Szeptem zaklinająca

Jestem gdzieś, nie wiem gdzie
Światło w otchłań niesie mnie
Płynę przez zapadnie czasu, morza łez
Słyszę Twój ciepły głos, oddala się
Odchodzę, wciąż nie wiem gdzie

-

Lekka bryza
Jak jedwab przez twarz delikatnie mknie
Szum fal cicho wkrada się, chcąc ukoić ból
Lecz już za późno jest
Odchodzę... wciąż nie wiem gdzie

Nie chciałaś poznać prawdy tej
Która w Twoim świecie kłamstwem stawała się
Bolało Cię, gdy widziałaś
w co Twój świat przeistaczał się

Nie chciałaś żyć już tam
Wśród cieni wspomnień, które zabijały Cię
Ja zaprowadzę Cię tam, gdzie Ty znów zaczniesz żyć

Zimny dreszcz przeszył ciało
Niepewność obezwładnia mnie
W labiryncie myśli szukam odpowiedzi
I nagle stało się: kamienne drzwi zamykają się

-

Zapadam w sen... zmieniam się
Dotykam chmur, słyszę ich szept

Tajemnicza twierdza na urwisku stoi
Tysiąc pułapek dostępu do niej broni
Strzeże tajemnic swoich starych
W jej komnatach śpią najczarniejsze koszmary

Jak świat stare stoją setki lat kamienie
Malowane krwią bólem i cierpieniem
Łez pełna fosa i mieczy połamanych
Martwe oczy okien most spróchniały

Nie idź tam rycerzu samotny
Za kamiennym progiem śmierć zastaniesz
Chłód murów starych twe serce zamrozi
Na wieki tam zostaniesz

Z lochów słychać rozpaczliwe jęki
To krzyk duchów cierpiących męki
To płacz rodzin którym ojców zabrano
Krzyk bólu jeńców których ciała rozszarpano

Białe kości tylko szczury odwiedzają
Lecz i one tamtych dni nie pamiętają
Gdy w twierdzy panowały nienawiść i gniew
Gdy bogowie zapomnieli o tym miejscu pełnym łez

Nie idź tam rycerzu samotny
Za kamiennym progiem śmierć zastaniesz
Chłód murów starych twe serce zamrozi
Na wieki tam zostaniesz

Byłem tak blisko daleko gdzieś
Budzi się słońce rodzi się deszcz
Widziałem morze daleki brzeg
Tam gdzie kończy się noc i dzień

Zabiłem w sobie miłość i wiarę
Poznałem wolność niewolę i karę
Siałem nienawiść zbierałem płacz
Nie znalazłem prawdy czystej jak łza

Niebo jest tylko metr nad ziemią
Tak blisko o jeden krok
Niebo jest na wyciągnięcie ręki
Tylko ciągle nie wiesz jak tam dojść

Byłem na szczycie wysokich gór
Poniosły w otchłań skrzydła bez piór
Zdradziłem siebie znalazłem strach
Ukojenie znajdę tylko w snach

Niebo jest tylko metr nad ziemią
Tak blisko o jeden krok
Niebo jest na wyciągnięcie ręki
Tylko ciągle nie wiem jak tam dojść

Byłem tak blisko daleko gdzieś
Budzi się słońce rodzi się deszcz
Widziałem morze daleki brzeg
Tam gdzie kończy się noc i dzień

Niebo jest tylko metr nad ziemią
Tak blisko o jeden krok
Niebo jest na wyciągnięcie ręki
Tylko ciągle nie wiem jak tam dojść

Niebo jest tylko metr nad ziemią
Tak blisko o jeden krok
Niebo jest na wyciągnięcie ręki
Tylko ciągle nie wiem jak tam dojść

Puste kieszenie i torba pełna snów
Oto malarz dziwny, który bywał tu
Wszyscy go znali, wiedzieli o tym, że
Duszę swą zaprzedał światu pędzli stu

Nie wierzył ludziom i sobie chyba też
Zbyt wiele bólu doznał, za dużo wylał łez
Karmiony pogardą i rzuconym groszem
Często tu siedział, obrazy sprzedać chciał

Kto choć jeden kupi dziś?
Nie wiedziałeś skręcasz w lewo, chcesz już iść
A być może, gdy zobaczysz właśnie je
Znajdziesz słabość swą i marzenia blask
Kto wie?

Życie swe zamienił w deliryczny sen
Gubiąc gdzieś po drodze prawdę swą i sens
By w końcu się odważyć i zapukać tam
Gdzie teraz białą farbą maluje wieczny czas

Kto choć jeden kupi dziś
Nie widziałeś, skręcasz w lewo chcesz już iść,
A być może, gdy zobaczysz właśnie je
Znajdziesz słabość swą i marzenia blask
Kto wie?

Ja nie chcę spać, ja nie chcę umierać,
chcę tylko wędrować po pastwiskach nieba,
białozielone obłoki zbierać,
nie chcę nic więcej, nie chcę nic mniej.

Są jeszcze brzegi na których nie byłam,
są jeszcze śniegi, których nie wyśniłam.
Są pocałunki na które czekam,
listy z daleka, drogi pod wiatr.

Ja nie chcę spać, ja nie chcę umierać,
chcę tylko wędrować po pastwiskach nieba,
białozielone obłoki zbierać,
niczego więcej mi nie potrzeba.

Bo chociaż nie ma tam brzegu mojego,
śniegów i nieba, nieba zielonego,
noc mnie nie nuży, dzień się nie dłuży,
być wciąż w podróży, w drodze pod wiatr.

Mijają chwile składające się na nudny dzień
Marnujesz, tracisz te godziny tak niedbale
Szarpiąc się na kawałku ziemi
W twym rodzinnym mieście
Czekając na coś lub na kogoś
Kto ci wskaże drogę

Jesteś zmęczony leżeniem w słońcu,
Patrzeniem przez okno na deszcz,
Jesteś młody, życie jest długie
I dużo w nim czasu do zabicia
Aż nagle pewnego dnia spostrzegasz,
Ze minęło tak dziesięć lat
Nikt nie powiedział ci biegnij,
przegapiłeś start

I wtedy zaczynasz biec,
Aby dogonić słońce co zachodzi za horyzontem
I ziemię okrąża dookoła
Aby wyjść z drugiej strony
Słońce jest właściwie to samo,
Tylko ty już nie jesteś tak młody,
Brakuje ci oddechu,
Jesteś o jeden dzień bliżej śmierci

Lata stają się coraz krótsze,
Czasu zaczyna brakować
Plany spełzają na niczym,
Lub kończą się nabazgraniem pól strony
Bezczynność w cichej desperacji
Jest, owszem, bardzo angielska,
Czas przeszedł, kończy się piosenka,
Myślałem, że mam więcej do powiedzenia

W domu, znowu w domu
Lubię tu być kiedy tylko mogę
Gdy do domu wracam
Zziębnięty, zmęczony
Dobrze jest kości ogrzać przy kominku

Daleko, za łąkami
Słychać bicie dzwonu
Co wieczornych nawołuje do modlitwy
Do wysłuchania
cicho szeptanych magicznych zaklęć...

Któż to tak się zapamiętał,
Że zapomniał o nas samych,
Zawieruszył się, odwrócił...
Któż to tak?
Tak, to my i choć siedzimy
Tak naprzeciw lecz
Nie ma nas już przecież
Nie ma nas

Jesień liśćmi zasypuje już wąwozy
A na smyczy, zobacz, przy niej
Biegnie lis
Jeszcze moglibyśmy razem
W złoto-rude krajobrazy
Jeszcze za nią się przemykać
Jeszcze słuchać tej muzyki
Którą gra
Ale nas już przecież nie ma
Ani tu, i ani tam

Tylko skąd się snuje
Skąd pamięta
Taka melodyjka,
Ćwierćpiosenka?
Co tak opowiada,
Wciąż tłumaczy,
Że to wszystko mogło
Mogło być inaczej...

I w zdumieniu rosną cienie
Na werandzie,
Wiklinowy nagle za nas westchnął stół.
Taka cisza, taka chwila,
Tak naprzeciw my...
Niby razem, ale nie ma nas już
Spójrz -

I są rzeczy, i są miejsca
Gdzieśmy byli.
Biegną schody do ogrodu
Jak co dnia -
Jeszcze przecież na nich trwamy,
Ale jakże nie ci sami,
Raczej bardziej z przypomnienia
Coraz więcej w nas milczenia,
Nie ma nas.

Wciąż się dziwisz,
Mówisz: szkoda,
Że to już, i że aż tak

Tylko skąd się snuje
Skąd pamięta
Taka melodyjka
Ćwierćpiosenka
Co tak podpowiada
Wciąż tłumaczy
Że to wszystko mogło
Mogło być inaczej

Iskrzący aniele, wierzyłam...
Ocaliłeś mnie gdy tego potrzebowałam...
Zaślepiona wiarą... nie słyszałam
Te wszystkie szepty... ostrzegały tak wyraźnie
Widzę anioły
Zaprowadzę je do Twych drzwi...
Stąd nie ma już ucieczki.
Bez litości
Bez wyrzutów sumienia... ponieważ nadal pamiętam
Uśmiech gdy mnie schwytałeś

Zabrałeś me serce
I okłamywałeś od początku.
Pokazałeś mi sny
Pragnęłam aby mogły stać się w rzeczywistością
Złamałeś obietnice...sprawiłeś że uświadomiłam sobie...
Że to wszystko było jedynie kłamstwem...

Iskrzący aniele... nie mogłam ujrzeć
Twych mrocznych intencji... Twych uczuć do mnie...
Upadły aniele... powiedz mi czemu?
Jaki jest powód rozdarcia w Twym oku ?
Widzę anioły
Zaprowadzę je do Twych drzwi...
Stąd nie ma już ucieczki.
Bez litości
Bez wyrzutów sumienia... ponieważ nadal pamiętam
Uśmiech gdy mnie schwytałeś...

Zabrałeś me serce
I okłamywałeś od początku.
Pokazałeś mi sny
Pragnęłam aby mogły stać się w rzeczywistością
Złamałeś obietnice...sprawiłeś że uświadomiłam sobie...
Że to wszystko było jedynie kłamstwem...
To mogło trwać wieki
Teraz My dotarliśmy do końca

Ten świat mógł Cię prześladować
Lecz to nie daje Ci powodu ...
Mogłeś wybrać inną drogę życia...

Uśmiech gdy mnie porwałeś...

Zabrałeś me serce
I okłamywałeś od początku.
Pokazałeś mi sny
Pragnęłam aby mogły stać się w rzeczywistością
Złamałeś obietnice...sprawiłeś że uświadomiłam sobie
Że to wszystko było jedynie kłamstwem...
To mogło trwać wieki
Teraz My dotarliśmy do końca

Gdybym był łabędziem, odleciałbym
Gdybym był pociągiem, spóźniłbym się
A gdybym był dobrym człowiekiem
Rozmawiałbym z tobą częściej

Gdybym zasnął, śniłbym
Gdybym się przestraszył, schowałbym się
A gdybym zwariował
Proszę, nie podłączajcie się do mojego mózgu

Gdybym był księżycem, byłbym zimny
Gdybym był prawem, naginałbym się
A gdybym był dobrym człowiekiem
Zrozumiałbym przestrzenie między przyjaciółmi

Gdybym był samotny, płakałbym
Gdybym był z tobą, byłbym w domu i suchy
A gdybym zwariował
Czy pozwolisz mi się znów przyłączyć do gry?

Gdybym był łabędziem, odleciałbym
Gdybym był pociągiem, spóźniłbym się
A gdybym był dobrym człowiekiem
Rozmawiałbym z tobą częściej

Wszystko, czego dotykasz
Wszystko, co widzisz
Wszystko, czego smakujesz
Wszystko, co czujesz
Wszystko, co kochasz
Wszystko, czego nienawidzisz
Wszystko, w co nie wierzysz
Wszystko, co zachowałeś
Wszystko, co oddałeś
Wszystko, co przehandlowałeś
Wszystko, co sprzedałeś
Wyżebrałeś, pożyczyłeś lub ukradłeś
Wszystko, co tworzysz
Wszystko, co niszczysz
Wszystko, co robisz
Wszystko, co mówisz
Wszystko, co jesz
Każdy, kogo spotykasz
Wszystko, co lekceważysz
Każdy, z kim walczysz
Wszystko, co jest teraz
Wszystko, co przeminęło
Wszystko, co nadejdzie
I wszystko, na co pada słońce jest piękne
Ale słońce jest zaćmione przez księżyc

Przez oczy zalane łzami
jak przez soczewkę rybiego oka
Z trudem mogę opisać kształt tej chwili
I zamiast frunąć wysoko
po jasnym błękicie nieba
Spadam korkociągiem w dół
Prosto do dziury w ziemi gdzie ukryje się

Jesli przedostaniesz się przez pola minowe
pokonasz psy i oszukasz zimne,
elektroniczne oczy
I jeśli przedostaniesz się przez gniazdo karabinów w holu
Wykręć numer, otwórz judasza
A jeśli będę w środku to powiem ci
co jest za ścianą
Był taki chłopiec, który miał halucynacje,
że uprawiał miłość z dziewczynkami
z okładek ilustrowanych magazynów
On jest ciekawy
czy śpisz ze swoją nową wiarą
Czy ktokolwiek mógłby go kochać?
A może to tylko szalony sen?

A gdybym pokazał ci swoją ciemną stronę
Byłabyś ze mną wieczorem?
A gdybym otworzył przed tobą swoje serce
i pokazał ci swoje słabości
To co byś zrobiła?
Czy sprzedałabyś to zaraz w gazecie?
Zabrałabyś dzieci a mnie zostawiła samego?
Usmiechałabyś siś uspokojająco
szepcząc coś przez telefon
Kazałabyś mi się pakować,
czy może zabrałbyś mnie do siebie?

Muszę obnażyć i tak nagie, moje uczucia
Nadszedł czas, by zerwać zasłonę
Trzymam żyletkę w drżących dłoniach
Gotowy, by to zrobić
i właśnie wtedy zadzwonił telefon
Nigdy nie miałem dość sił
na to ostatnie cięcie

Przepadnij lodowaty wietrze nocy
To nie twoja posiadłość
Na niebie słyszano śpiew ptaka
Szepty mglistego poranka
I odgłosy delikatnej krzątaniny
Niczym śmiertelna cisza otaczająca wszystko dookoła

Nasłuchujesz i czujesz się raźniej
Słysząc szczekanie psa, gdy lis
Stoi na straconej pozycji
Widzisz przelatującego w oka mgnieniu zimorodka
Gdy plusnął do wody
I rzekę zieleni, gdy niewidzialna sunie pod drzewami,
Śmiejąc się z mijanego bez końca lata
W drodze do morza

Kładę się na rozleniwionej, podmokłej łące
Wszędzie dookoła, złote słoneczne iskry sadowią się na ziemi
Wygrzewam się w słońcu minionego popołudnia,
Które przynosi wczorajsze dźwięki do mego miejskiego pokoju

Nasłuchujesz i czujesz się raźniej
Słysząc szczekanie psa, gdy lis
Stoi na straconej pozycji
Widzisz przelatującego w oka mgnieniu zimorodkaB Gdy plusnął do wody
I rzekę zieleni, gdy niewidzialna sunie pod drzewami,
Śmiejąc sie z mijanego bez konca lata
W drodze do morza

Kładę się na rozleniwionej, podmoklej łące
Wszędzie dookoła, złote słoneczne iskry sadowią się na ziemi
Wygrzewam sie w słońcu minionego popołudnia,
Które przynosi wczorajsze dźwięki do mego miejskiego pokoju

Nasłuchujesz i czujesz się raźniej
Słysząc szczekanie psa, gdy lis
Stoi na straconej pozycji
Widzisz przelatującego w oka mgnieniu zimorodka
Gdy plusnął do wody
I rzekę zieleni, gdy niewidzialna sunie pod drzewami,
Śmiejąc się z mijanego bez końca lata
W drodze do morza

Pękaja mury
Z inskrypcjami proroków
A na narzędziach śmierci
Odbija się jasny blask slońca

Gdy każdy z nas jest rozdarty
Przez nocne koszmary i sny
Nikt nie założy laurowego wieńca
Gdy cisza zagłusza krzyk

Pomiędzy stalowymi bramami przeznaczenia
Zasiano ziarna czasu
I podlewano je uczynkami
Uczonych i znanych

Wiedza jest niebezpiecznym doradcą
Kiedy wszystko wymyka sie spod kontroli
Los calej ludzkości jak widzę
Spoczywa w rękach szaleńców
Chaos bedzie moim epitafium
Gdy pełznę wyboistą i zawiłą ścieżką
Jeśli powiedzie się nam, usiądziemy
I zaczniemy się śmiać
Lecz obawiam się, że jutro będe płakał
Tak, obawiam się, że jutro będe płakał

Przez niekończące się miliony chwil
Piłem z pucharu złudzeń
Desperacko przemierzając
Mroczne tunele
Umrzyka skrzyni
W końcu poddałem się, aby utonąć w popiołach marzeń
Po pogwałceniu czystości
Nie można zmartwychwstać w trzy dni
Rozprzestrzenia się trąd
Gaśnie blask oczu
Słychać pioruny i krzyk:
"Niech was zaraza wytępi!"
Z prochu budowałem
Niewyczuwalną rzeczywistość moich nocy
I proch ten teraz
Prowadzi mnie ścieżkami
Na których rozsypałem bezużyteczne nadzieje
Uwierz mi!
A mogę Ci ufać?
Proszę, nie!
A ja Tobie?
Na zawsze, na zawsze
Przysięgi na wodzie pisane
Żeby pokonać przyszłość i zniszczyć ją
Raz jeszcze wracam w otchłań nicości
Jak wiecie zaletą nieboszczyków jest to, że każdy wygląda tak samo.
Wydaje się jakby to było wczoraj:
Byliśmy dziećmi i bawiliśmy się w wyścigi
Zamykałaś mnie w ciemnej piwnicy
A ja błagałem:
"Wypuść mnie!"
Nie mieliśmy matki
Więc na zmianę graliśmy jej rolę
Już wtedy nawiedzałaś moje sny
I niczym śnieg przenikałaś przez prawie zaciśnięte palce
Lśniące kryształki dziewiczych złudzeń
Czas wydawał się być naszym bratem
Aż nadeszła ta straszliwa noc
W obłędzie i zazdrości zatrzymałem Cię przy sobie
Lodowatą, w przeklęte szaty nagiego milczenia strojną
Snem pijany ofiarowałem Ci uśmiech
W zahamowanym blasku świętokradztwo ramion fatum wydarło ducha
Na zawsze!
Pamiętasz?
Na zawsze!
Ja dochowałem tajemnicy...
"Gdzie narzeczona?
Porzuciła go!
Uciekła od oszukanego
Dajcie mu spokój"
A gadajcie, gadajcie sobie głupcy
Na zawsze chciałem żeby Twój cień bez życia
Pozostał leżąc na ślubnym łożu
Na którym leżąc co noc śmiałaś się
Gdy opowiadałem Ci upiorne historie
Za nim poddałaś się imperium ciemności
Jesteśmy tylko szkicami ludzkich postaci
Rzuconymi w złośliwy wir
Z jednej strony Bóg, z drugiej potępienie
Lecz czy prawdą nie jest, że nie słyszalna sugestia
Niewysłowiony żal, sekretny instynkt
Odsłaniają nieczystość ukrytą w sukcesie
Wulgarność zwycięstwa, ohydztwo fortuny
Całkowita czystość, catarsis absolutny drzemie w niepowodzeniu i tragedii
I gdy światła bledną i kurtyna opada
Wracam do kręgu
By tańczyć ze szkieletem i brodatą damą
Chłopakiem ptakiem i chichoczącym karłem
Wśród smoków i mściwych aniołów,
Skrzydlatych dziewcząt i hord ślepców
Którzy w końcu zaprowadzą mnie do świata
W którym niepewność nie istnieje
W niebie lub pod Ziemią.

REF: Zrozum! Zrozum tych, którzy tracą grunt i toną,
Wołając o pomoc, by móc zacząć żyć na nowo,
Zrozum! Zrozum to, że trzeba więcej niż szczęścia,
By nie zginąć tam, gdzie na współczucie brak miejsca.
Zrozum! Zrozum tych, którzy tracą grunt i toną,
Wołając o pomoc, by móc zacząć żyć na nowo,
Zrozum! Zrozum to, że trzeba więcej niż szczęścia,
By nie zginać tam, gdzie na współczucie brak miejsca.

1) IGNAC: Jego dusza zmęczona, z której zmył się blask,
Dawno zatrzymał, bezpowrotnie w niej czas,
Na ta jedną chwilę, choć na ten jeden raz,
Zapomnieć chciałby, swego życia gorzki smak,
Zrzucić z siebie ogrom dzisiejszego dnia,
Ciężar brudnych szmat, ująć lat, aby było lepiej,
Znaleźć gdzie? swoje miejsce i zapuścić korzenie,
Piękny sen, takie marzenie,
O ciszy, o spokoju, w własnych czterech kątach,
O ukochanej osobie, której teraz tak brak,
Chciałby krok cofnąć, krzyknąć z całej siły stop,
Nie łatwo zejść z drogi, na którą rzucił go los,
Błądzi sam, pośród szarych myśli,
Za wspomnieniami goni, pełen nienawiści,
Za ten z życiem wyścig, pełen klęsk i upokorzeń,
Przestać chciałby lecz przestać iść nie może.
Takie są w życiu drogi, nie każdemu sprzyja los,
Czasem warto jest się zastanowić,
Gdy skończy się dzień, co przyniesie nam noc.

REF: Zrozum! Zrozum tych, którzy tracą grunt i toną,
Wołając o pomoc, by móc zacząć żyć na nowo,
Zrozum! Zrozum to, że trzeba więcej niż szczęścia,
By nie zginąć tam, gdzie na współczucie brak miejsca.
Zrozum! Zrozum tych, którzy tracą grunt i toną,
Wołając o pomoc, by móc zacząć żyć na nowo,
Zrozum! Zrozum to, że trzeba więcej niż szczęścia,
By nie zginać tam, gdzie na współczucie brak miejsca..

2) BARTAS: Gdy otwiera oczy, gasną nocne światła ulic,
Nieraz prosił Boga, by go więcej nie obudził,
W kieszeniach chowa ręce, bo tak cieplej,
Pod mostem miejsce podłe, ale chroni przed deszczem,
Kiedyś pisał wiersze, że życie jest piękne,
Teraz życie go kopie, gdy śpi pod kartonowym kocem,
Pamięta, jak to było w domu przy kominku,
Dzisiaj domem ciemny kąt, koło parkingu,
Dzieci poszły w świat, by szukać swego szczęścia,
Żadne z nich imienia ojca dzisiaj nie pamięta,
W imię ojca każdy wybrał inną ścieżkę,
By nie skończyć, jak ten, którego krew plami im serce,
Żona odeszła, to dla niej warto było przetrwać,
Zabrała wszystko, on nie chce iść do niej na cmentarz,
Zbyt wiele przeżył, by ją z pamięci wymazać,
Chciałby znać słowa, jakimi mógłby z nią rozmawiać,
Mroźnej zimy pora, skłania do refleksji,
To te chwile, w których smutek dławi oddech w piersi,
Chciałby w końcu wiedzieć, że jutro będzie lepsze,
Pomóż mu uwierzyć, bo ludzie mają serce.

REF: Zrozum! Zrozum tych, którzy tracą grunt i toną,
Wołając o pomoc, by móc zacząć żyć na nowo,
Zrozum! Zrozum to, że trzeba więcej niż szczęścia,
By nie zginąć tam, gdzie na współczucie brak miejsca.
Zrozum! Zrozum tych, którzy tracą grunt i toną,
Wołając o pomoc, by móc zacząć żyć na nowo,
Zrozum! Zrozum to, że trzeba więcej niż szczęścia,
By nie zginać tam, gdzie na współczucie brak miejsca.
Zrozum! Zrozum tych, którzy tracą grunt i toną,
Wołając o pomoc, by móc zacząć żyć na nowo,
Zrozum! Zrozum to, że trzeba więcej niż szczęścia,
By nie zginąć tam, gdzie na współczucie brak miejsca.
Zrozum! Zrozum tych, którzy tracą grunt i toną,
Wołając o pomoc, by móc zacząć żyć na nowo,
Zrozum! Zrozum to, że trzeba więcej niż szczęścia,
By nie zginać tam, gdzie na współczucie brak miejsca.

To taka krótka historia,mogłam napisać jej - kolejną część.
w jego czułych ramionach,szybko przychodził sen.
nie wierzyłam,kiedy mówił,że kocha mnie .
myślałam - zgubi mnie w tłumie,zdradzi z Tobą,lub z nią - za jakiś czas.
żadna z Was nie zrozumie,jaki poczułam strach.
bałam się miłości,którą on chciał mi dać.
powiedziałam coś głupiego i ..

Jak mogłam tak powiedzieć mu ?
żeby tylko teraz wiedział jak jest mi źle.
jak mogłam nie zatrzymać słów ?
i pozwolić tak po prostu by - odejść mógł.

Macie racje - ze mną chyba jest coś nie tak.

Moja codzienność mnie zmienia - sama nie wiem już,czy potrafię żyć.
ukrywam w sobie marzenia - dobrze wiedząc,że żadne z nich
beze mnie nigdy nie spełni się.

Jak mogłam tak powiedzieć mu ?
żeby tylko teraz wiedział jak,jest mi źle.
jak mogłam nie zatrzymać słów ?
i pozwolić tak po prostu by - odejść mógł.

Teraz kiedy jestem z Wami tu,czuję siłę swoich słów.
może los da mi szansę znów.

Jak mogłam tak powiedzieć mu.?
żeby tylko teraz wiedział jak,jest mi źle.
jak mogłam nie zatrzymać słów.?
i pozwolić tak po prostu by - odejść mógł.

Jak mogłam tak powiedzieć mu.?
i pozwolić tak po prostu by - odejść mógł.

Raz Noe wypił wina dzban
I rzekł do synów - Oto
Przecieki z samej góry mam,
Chłopaki, idzie potop!

Widoki nasze marne są
I dola przesądzona,
Rozdzieram oto szatę swą,
Chłopaki, jest już po nas!

A jeden z synów, zresztą Cham,
Rzekł - Taką tacie radę dam:

Róbmy swoje,
Pewne jest to jedno, że
Róbmy swoje,
Póki jeszcze ciut się chce,
Skromniutko ot, na swoją miarkę
Majstrujmy coś, chociażby arkę - tatusiu,
Róbmy swoje,
Może to coś da? Kto wie?...

Raz króla spotkał Kolumb Krzyś,
A król mu rzekł - Kolumbie,
Idź do lekarza jeszcze dziś,
Nim legniesz w katakumbie,

Nieciekaw jestem, co kto truć
Na twoim chce pogrzebie,
Palenie rzuć, pływanie rzuć
I zacznij dbać o siebie!

Skłonił się Kolumb niczym paź,
Po cichu tak pomyślał zaś:

Róbmy swoje,
Pewne jest to jedno, że
Róbmy swoje,
Póki jeszcze ciut się chce,
I zamiast minę mieć ponurą
Skromniutko ot, z Ameryk którą - odkryjmy,
Róbmy swoje,
Może to coś da? Kto wie?...

Napotkał Nobel kumpla raz,
A ten mu rzekł - Alfredzie,
Powiedzieć to najwyższy czas,
Że marnie ci się wiedzie.

Choć do retorty wciąż cię gna,
Choć starasz się od świtu,
Ty prochu nie wymyślisz, a
Tym bardziej dynamitu!

Spłonił się Nobel niczym rak,
Po cichu zaś pomyślał tak:

Róbmy swoje,
Pewne jest to jedno, że
Róbmy swoje,
Póki jeszcze ciut się chce,
W myśleniu sens, w działaniu racja,
Próbujmy więc, a nuż fundacja - wystrzeli,
Róbmy swoje,
Może to coś da? Kto wie?...

Ukształtowała nam się raz
Opinia mówiąc - Kurczę,
Rozsądku krztyny nie ma w was,
Inteligenty twórcze.

Na łeb wam wali się ten kram,
Aż sypią się zeń drzazgi,
O skórze myśleć czas, a wam -
Wam w głowie wciąż drobiazgi.

Opinia sroga to, że hej,
Odpowiadając przeto jej:

Róbmy swoje,
Pewne jest to jedno, że
Róbmy swoje,
Bo dopóki nam się chce,
Drobiazgów parę się uchowa:
Kultura, sztuka, wolność słowa, dlatego
Róbmy swoje,
Może to coś da? Kto wie?...

Róbmy swoje,
A Ty, Widzu, brawo bij,
Róbmy swoje,
A ty nasze zdrowie pij,
Niejedną jeszcze paranoję
Przetrzymać przyjdzie robiąc swoje, kochani,
Róbmy swoje,
Żeby było na co wyjść!

Jestem sobie prawdą, fałszem i zagadką też.
Jestem sobie ojcem, sobie matką, sobie bratem.
Jestem sobie prawdą, fałszem i zagadką też.
Jestem sobie ojcem, sobie matką, sobie bratem.


Szatanem jestem złym, aniołem z aureolą,
Wrogiem i kochankiem, aktorem z ulubioną rolą,
Dopełnieniem świata, oceanem, pustą szklanką.
Jestem i wyrokiem, nawet sędzią, nawet katem.


Jestem, jestem wszystkim, nawet bogiem,
Tylko sobą, sobą być nie mogę, o nie!
Jestem, jestem wszystkim, nawet bogiem,
Tylko sobą, sobą być nie mogę, o nie!

Pomyślcie chłopcy, co nam zostało
Świadkami byliśmy jak padło świata pół
Pamiętać, zapomnieć, śmiać się czy grać?
A jednak czegoś nam żal, czegoś nam żal
czegoś żal


Znów popłynęły nasze wspomnienia
Gdzieś tam po czwartej pustej butelce
Coraz to głębiej, głębiej do dna
Śmiać się czy płakać, śmiać się czy grać
Śmiać się czy grać, śmiać się czy grać


Dla nas przecież ten nieznaczący nic
Szary sen i kolorowe
wspomnienia zwyczajne tak, tak jak Bóg nam dał
Dla nas przecież te nieznaczące nic
Szare są i kolorowe...


Czasem tak dziwnie gdy patrzysz na mnie
I wtedy ja po prostu wiem
Ty chciałabyś by było jak dawniej
Bo czegoś nam, czegoś nam tu brak
czegoś nam tu brak, czegoś nam tu brak
czegoś brak, czegoś brak


ty nie płacz, tak... tak jak dawniej...
dlaczego tak...

Na kiepskich zdjęciach okruchy dawnych dni
Czyjaś twarz, zapomniana twarz.
W pamięci zakamarkach wciąż rozbrzmiewa śmiech
Czyjaś twarz zapamiętana.
Mijają dni, ludzie, natury rytm.
Wciąż nowych masz przyjaciół,
starych przykrył kurz,
Dziewczyny ciągle piękne, lecz w pamięci tkwi
Ten pierwszy dzień, najgorętszy z dni

Zapal świeczkę, za tych których zabrał los,
Zapal światło w oknie
Zapal świeczkę, za tych których zabrał los,
Zapal światło w oknie

Ludzi dobrych i złych wciąż przynosi wiatr,
Ludzi dobrych i złych wciąż zabiera mgła.
Lecz tylko Ty masz tą niezwykłą moc,
By zatrzymać ich, by dać wieczność im.
Pomyśl choć przez chwilę, podaruj uśmiech swój
Tym, których napotkałeś na jawie i wśród snów.
A może ktoś skazany na samotność
Ogrzeje się Twym ciepłem, zapomni o kłopotach.

Zapal świeczkę, za tych których zabrał los,
Zapal światło w oknie
Zapal świeczkę, za tych których zabrał los,
Zapal światło w oknie